Wie ben ik?
Mijn naam is Astrid Valikhani, voordat ik getrouwd was, heette ik Götz. Mijn zoektocht naar wat ik wilde worden, begon op de Aki, de vroeger zo geheten Academie voor kunst en industrie. Nadat ik een aantal jaren daar had gestudeerd, werd het mij steeds duidelijker, dat alleen kunst een eenzaam beroep was. Ik ging een jaar naar IJsland, in de hoop antwoord te vinden op de vraag : “wat wil ik dan worden? ” Na dat jaar, zonder een echt antwoord gevonden te hebben, kwam ik mijn huidige man tegen, die vers gevlucht was uit Iran. Het was in de tijd dat vluchtelingen nog meer dan een warm welkom kregen in Nederland. Het duurde niet lang voordat we getrouwd waren, en ik begon te ontdekken dat er veel problemen huisden onder vluchtelingen. In die tijd was daar geen hulpverlening voor en op een dag ontmoette ik iemand die zei tegen mij dat creatieve therapie misschien wel een heel mooi beroep zou zijn voor mij.
Dat ben ik toen gaan studeren aan de tegenwoordige HAN, toen nog “de Kopse Hof “in Nijmegen. De deeltijd heb ik gedaan, en het was een uitdaging om een stageplek te vinden voor creatieve therapie beeldend met vluchtelingen. Die was er gewoon weg niet, toen. Ik kreeg een plekje aangeboden bij VVN ( vluchtelingenwerk Nederland ). Ik wilde graag de brug slaan, door middel van beeldende therapie en mensen die onze taal nog niet spraken, en bovendien soms te getraumatiseerd waren om woorden te geven aan hun ervaringen. In die tijd fietste ik met mijn rolletjes papier en krijtjes in de fietstas, van school naar school, om vluchtelingenkinderen te helpen.
Na mijn afstuderen, kwam ik in aanraking met Truus Wertheim-Cahen, een autoriteit op het gebied van beeldend werken met vluchtelingen. Zij had veel gewerkt met mensen die de tweede wereldoorlog overleefd hadden, of hun nazaten. Zij zette een pilot-project op met een groepje creatief therapeuten, die allen werkten en pionierden met vluchtelingen en beeldende therapie. Dat deden wij bij Pharos, destijds het landelijk steunpunt gezondheidszorg vluchtelingen, te Utrecht. Hieruit ontstond het boek : “Huizen van karton”, waarin wij allen een hoofdstuk beschreven hebben.
Ondertussen had ik een maatschap ( Oase ) opgericht met een aantal creatief therapeuten, en wij werkten veel met Ama’s ( alleenstaande Minderjarige Asielzoekers). We hebben veel mooie en leuke projecten gedaan, zoals theater projecten waarmee we het land doorreisden, en ook museumprojecten. We hadden vrouwen-en mannengroepen en het sloeg aan.
Uiteindelijk zijn wij opgenomen door Mediant GGZ, ten tijde van de vuurwerkramp. Dit kleine nieuwe team had veel aan non-verbale therapie en wij werden aan het team “gehangen”, dat tegenwoordig psychotrauma centrum heet. Daar liggen mijn vele jaren ervaring met enkelvoudig en complex trauma. In deze tijd werd de creatieve therapie ( dat tegenwoordig vaktherapie heet ) uit de psychiatrie gewerkt, omdat het niet “evidenced based “was. In deze tijd heb ik een aantal vaardigheden erbij geleerd, zoals o.a. EMDR, NET therapie, Exposure in vivo, inleiding systeemtherapie, een cursus over DIS ( Dissociatieve Identieteits Stoornis), Compassie Focused Therapy, waardoor ik mij tegenwoordig, naast vaktherapeut beeldend, specialistisch agoog, mag noemen.
Wat mij in al deze jaren dat ik mij mocht verdiepen in mensen en hun psyche erg opviel en bleef bezighouden, was hun lichamelijke problemen. Ik vond daar eerst maar moeilijk een antwoord op. Mensen gingen naar de revalidatie kliniek, maar werden ook vaak weer teruggestuurd om eerst hun psychische problemen op te lossen. Vaak bleven er “onbegrepen lichamelijke klachten “ bestaan. In het lichaam blijft bijvoorbeeld het trauma bestaan, en energie zet zich vast waardoor er lichamelijke klachten ontstaan. Het lichaam verteld vaak het verhaal.
Ik raakte geïnteresseerd in hypnose, omdat je in ontspannen toestand, makkelijk toegang hebt tot het brein van iemand, en suggesties kunt geven aan het brein die voor het oplossen van allerlei klachten kunnen zorgen, op een korte termijn, ook op het gebied van lichamelijke klachten. Niet veel later kwam ik in aanraking met energetische heling, waar je met je eigen handen door het geven van energie, de geblokkeerde energie in iemands lijf, weer kunt lostrekken en het zelf genezend vermogen van een ieders lichaam voor de rest zorgt. Daarnaast krijgen mensen tijdens zo’n sessie vaak inzichten en kunnen ze daar mee verder.
Momenteel heb ik mijn eigen praktijk en behandel alle doelgroepen. Ik heb inmiddels, om mijn verhaal over mijzelf af te sluiten, twee kinderen, en een kleindochter. Ik houd van tekenen en beeldhouwen en mozaïeken. Daarnaast reis ik graag en ben erg geïnteresseerd in ander culturen en De Mens in al zijn aspecten.
